vorige | terug naar overzicht | volgende

23 april - Zeilersdementie

|

2013


“Onze zwaarste oversteek tot nu toe”, verzucht Jean-Sebastien. De Franse familie op de 45 voets catamaran heeft hun anker net uitgegooid binnen het veilige rif van de Gambier archipel. Hoewel wij hier net een weekje zijn, kan ik me onze 1500 mijl vanaf Paaseiland nog maar nauwelijks herinneren. Deze vielen zeker ook niet in de categorie 'prettig'...

Het logboek van de veertiendaagse tocht leest terug als een onsamenhangend geheel van windrichtingen en zeilvoeringen. Na een paar dagen stabiele halve wind begint het gedonder. Door de vele buien om ons heen wisselt de wind constant van richting en sterkte. Het ene moment denderen we met dubbelgereefd grootzeil strak aan de wind, het andere komen we nog net vooruit met de lichtweerzeilen. Bram heeft zich nog maar net afgedroogd van de ene zeilwisseling of hij kan alweer naar buiten rennen.

De gribs voorspellen een Laag precies op de directe koerslijn. We willen het ergste ontlopen door er bovenlangs te varen. In het vacuum tussen de buien gebruiken we de motor om zo noordelijk mogelijk te komen. De buien worden steeds dreigender en groter. Een donkergrijs gordijn wordt langs de hele horizon dichtgetrokken. Binnen vijf minuten gaat het van nul naar dertig knopen en weer terug. Een waterhoos wervelt vlak achter ons langs. Flora kan niet meer veilig buiten spelen of badderen. Er is ofwel regen ofwel buiswater waardoor het voorluik dicht moet. Binnen is het benauwd, klef van zweet en zout.

De zuidoostelijke deining, schuin van achteren, helpt ook niet mee. Niets blijft op zijn plek. Een kop thee is alleen veilig op het cardanische formuis. Opeens willen we door de hele boot bekerhouders, extra randjes, anti-slip, beter nog, het hele interieur cardanisch. Flora kan tot haar frustratie niet meer veilig door de boot bewegen. Slapen lukt nauwelijks. We zijn moe en prikkelbaar, maar het normale leven gaat door. Ik moet brood bakken. Als het meel voor de tweede keer over de vloer keilt, spring ik uit mijn vel. “Ik heb er he-le-maal genoeg van, dat stomme zeilen!”

Ondertussen lijkt onze strategie vruchten af te werpen. We omzeilen de kern van het Laag en draaien met de wind mee. De aandewindse koers wordt langzaam halvewinds en is bijna comfortabel te noemen. Pitcairn was altijd een droombestemming en ligt nu op een luttele tachtig mijl zuidelijk. Onze ambities op zeilreisgebied zijn inmiddels drastisch bijgesteld. Hakken tegen de wind om de beruchte Bounty Bay te bereiken, waar het nog zeer de vraag is of we er veilig kunnen ankeren, hoeven we niet eens te bespreken. We zijn er unaniem klaar mee. Het enige wat we willen is stilliggen. De eerste ankerplek sinds twee maanden zonder deining of dreiging. We bijten ons door de laatste taaie mijlen.

Riant gezeten onder de zonnetent kijk ik uit over het vlakke smaragdgroene water naar het spierwitte strandje honderd meter achter de boot. Flora zit heerlijk te spelen op haar baby-achterdek. Onder de stralende zon verteert de lange oversteek tot er alleen maar positieve gedachtes overblijven. We zijn hier toch maar mooi met ons eigen huis heengezeild. Ik zak onderuit en laat de genadige zeilersdementie zijn werk doen.


dreigende luchten, stilte voor de bui
dreigende luchten, stilte voor de bui
Flora relaxed lekker in haar box-bed-speeldriehoek
Flora relaxed lekker in haar box-bed-speeldriehoek
en weer een bui terwijl net alle zeilen opstaan...
en weer een bui terwijl net alle zeilen opstaan...
hoelang gaat het nog duren met dat gerag?
hoelang gaat het nog duren met dat gerag?
een waterhoos...gelukkig gaatie net achterlangs!
een waterhoos...gelukkig gaatie net achterlangs!
Flora vind onze boeken ook leuk om te lezen
Flora vind onze boeken ook leuk om te lezen
de enige vangst...helaas oneetbaar
de enige vangst...helaas oneetbaar
atol Oeno op 5 mijl afstand...te moeilijke landing
atol Oeno op 5 mijl afstand...te moeilijke landing
na de regen komt...
na de regen komt...
eindelijk varen we na 14 dgn onze eerste lagune binnen!
eindelijk varen we na 14 dgn onze eerste lagune binnen!
buren stig (na 41 dgn op zee) en marc verwelkomen ons
buren stig (na 41 dgn op zee) en marc verwelkomen ons
welkomstcadeau: lokale grapefruits zijn ietwat groot...
welkomstcadeau: lokale grapefruits zijn ietwat groot...
ook de bananen krijgen we per stam, dat wordt eten!
ook de bananen krijgen we per stam, dat wordt eten!
de bananen hadden een mooi uitzicht op de ankerbaai
de bananen hadden een mooi uitzicht op de ankerbaai
zondag gaat men naar de kerk, met bloemen in het haar
zondag gaat men naar de kerk, met bloemen in het haar
medezeilers doen erna een acrobaten-performance
medezeilers doen erna een acrobaten-performance
inchecken bij de gendarme, we zijn in Frankrijk!!
inchecken bij de gendarme, we zijn in Frankrijk!!
genieten van onze ankerplek is niet moeilijk
genieten van onze ankerplek is niet moeilijk
jammie: Frans ontbijt!
jammie: Frans ontbijt!