vorige | terug naar overzicht | volgende

27 februari - Eerste stapjes

|

2013


Een bekende zurige lucht vult mijn neus en voor de eerste keer in mijn leven wenste ik dat ík de veroorzaker ervan was. Onze babydochter ziet wat pips en kijkt verwonderd naar de restjes perzik die ze toch net had opgegeten. Duizenden oceaanmijlen strekken zich voor ons uit. Wat doen we haar aan?

Zondagochtend vroeg gooien we de landvasten los voor Flora´s eerste 480 zeemijlen naar de Juan Fernandez archipel. De driftig zwaaiende figuurtjes op de steiger worden steeds kleiner. In een magisch gouden ochtendmist verdwijnt onze geliefde jachtclub uit het zicht. Mooier kon een plek niet zijn. Met een brok in mijn keel smeer ik de boterhammen. Terwijl we de rivier afvaren, bereiden we zoveel mogelijk voor. Ik zet alles zeevast en verschoon Flora nog maar een extra keer. Gisteren hebben we voor twee dagen eten gekookt. De deining komt langzaam binnenrollen.

We kiezen ervoor om eerst zover mogelijk de zee op te steken om de hardste wind langs de kust te vermijden. De voorspelling laat een stabiele, maar vrij krachtige zuidenwind zien. Vergelijkbaar met ons vertrek van het Europese vasteland onderweg naar Madeira, zo zal de heersende zomerwind ons hier met een flinke zet van het Zuid- Amerikaanse vasteland wegwaaien. Precies vier jaar hebben we langs de kusten van dit continent gezeild, geleefd, lief en leed gedeeld. Het zal ons hart nooit verlaten.

Na zestien maanden stilliggen is het leven op zee op zijn zachtst gezegd weer even wennen. Zelfs Bram - die normaal niet weet wat zeeziekte is - moet even inslingeren. Circa 25 knopen bakstagwind maakt record dagafstanden, maar reduceert het leven aan boord tot de basis. Ik was de lamlendigheid die je overvalt bijna vergeten. Alles kost zoveel moeite dat het een overwinning wordt naar de WC te gaan of eten klaar te maken. Een luier verschonen wordt de onbetwiste uitdaging van de dag. Het rif uit de kluiver of toch nog even wachten, we dralen net zolang tot de wind weer aantrekt en we niets hoeven te doen.

Natuurlijk is de grootste vraag wat onze vijftien maanden oude dochter van haar eerste zeezeiltocht vindt. We schrikken even als een stukje fruit er bijna net zo snel weer uitkomt. Gelukkig blijft het daarbij. Tot mijn verbazing gedraagt ze zich eigenlijk net als ons. Ook zij lijkt tijd nodig te hebben om in te slingeren. Waar ze normaal als een stuiterballetje door de kajuit draaft, houdt ze zich nu rustig, heel erg rustig. Ze slaapt veel of ligt naast me. Een boekje kijken of samen liedjes zingen is al genoeg. Dat komt mooi uit, want meer entertainment is voor papa en mama even wat veel gevraagd.

Deed Bram het meeste voordekwerk al, nu doet hij vrijwel alles alleen terwijl ik bij Flora binnenblijf. Gelukkig is de wind vrij constant en blijft het bij wat reven. Tot de tweede avond een klapgijp duidelijk maakt dat de windvaan niet meer stuurt. Het nieuw gemaakte windvaanblad blijkt afgebroken. Flora moet toch echt even alleen achter het net in de voorpiek. Terwijl ik Duende stuur over de woeste golven, krijst ze mijn moederhart aan stukken. Gelukkig hebben we onze trouwe teakhouten peddel nog en is Bram de situatie snel meester.

De wind vermindert, onze energie vermeerdert. Na drie dagen bankhangen is Flora het - net als wij - wel zat en wil op expeditie. Ze is boos dat de vloer beweegt. Maar ze geeft niet op en loopt even later slingerend als een dronken aap door de kajuit. De wind wordt steeds minder; we rennen als vanouds achter haar aan. Bram zet alle zeilen bij om met het laatste daglicht van de vierde dag bij ons allereerste Pacifische eiland aan te komen. De eerste stapjes over de Grote Oceaan zijn gezet.


land in zicht! ons eerste pacifische eiland...
land in zicht! ons eerste pacifische eiland...
tot de laatste hoekjes stouwen we de boot vol
tot de laatste hoekjes stouwen we de boot vol
nog een laatste keer naar de versmarkt
nog een laatste keer naar de versmarkt
het is zover, de jachtclub verdwijnt in ons kielzog
het is zover, de jachtclub verdwijnt in ons kielzog
Noorse solozeiler Stig vertrekt samen met ons
Noorse solozeiler Stig vertrekt samen met ons
het is even inslingeren voor iedereen
het is even inslingeren voor iedereen
recorddagafstand van 145 mijl - 6 knopen gemiddeld
recorddagafstand van 145 mijl - 6 knopen gemiddeld
de iphone met dierengeluiden bewijst goede diensten
de iphone met dierengeluiden bewijst goede diensten
eigenlijk hoeven we niet verder... wat een mooi eiland!
eigenlijk hoeven we niet verder... wat een mooi eiland!
Flora kan lekker haar benen strekken
Flora kan lekker haar benen strekken
de bb-motor moet weer opgestart worden
de bb-motor moet weer opgestart worden
na de tsunami in 2010 is men waakzaam
na de tsunami in 2010 is men waakzaam
het oude fort met uitzicht op de ankerplaats
het oude fort met uitzicht op de ankerplaats
met Stig een flinke hike naar Selkirks uitzichtpunt
met Stig een flinke hike naar Selkirks uitzichtpunt
machtig interessant, die herdenkplaquette
machtig interessant, die herdenkplaquette
op de top uitzicht over de magnifieke andere kant
op de top uitzicht over de magnifieke andere kant
ze brouwen hier een heerlijk lokaal biertje
ze brouwen hier een heerlijk lokaal biertje
overal mooie felgekleurde bloemen
overal mooie felgekleurde bloemen
zeilers racen met lokale visserbootjes
zeilers racen met lokale visserbootjes
gratis kreeft en wijn, wat een verwennerij
gratis kreeft en wijn, wat een verwennerij
en ook nog de lokale band voor het slapengaan
en ook nog de lokale band voor het slapengaan
het maandelijks bevooradingsschip komt aan, handig!
het maandelijks bevooradingsschip komt aan, handig!
op een veranda vinden we een superselectie vers fruit
op een veranda vinden we een superselectie vers fruit
de unieke juan fernandez kolibri - bij de internetbieb
de unieke juan fernandez kolibri - bij de internetbieb